Ταξίδι στα μονοπάτια της μνήμης, μέρος 2.

Από πόσα κομμάτια είναι άραγε φτιαγμένος ο καθένας από μας; Τί να είναι αυτό που συμβάλει στον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, επικοινωνούμε, αγαπάμε, μελαγχολούμε; Είναι κάτι που συνέβη όταν ήμασταν πολύ μικροί; Ο πρώτος έλεγχος στο σχολείο, η πρώτη ερωτική απογοήτευση; Ο πρώτος μας δίσκος; Η πρώτη συναυλία; Για δεύτερη φορά, η Κασετίνα μπαίνει στα μονοπάτια της μνήμης και οι τρεις μικροί ήρωές μας αναπλάθουν τα συναισθήματα της εφηβικής τους ηλικίας.

Αυτή τη φορά, η ερωτική διάθεση παραμερίζεται και στο κέντρο τοποθετείται η ανάγκη για ουτοπική ανάπλαση του κόσμου και η κόντρα θέση απέναντι στην εύκολη κοινωνία του θεάματος και της μαλθακής κατανάλωσης. Οι ήρωές μας μπαίνουν στις μνήμες της ελληνικής DIY hardcore/punk σκηνής των αρχών της δεκαετίας του 90, την οποία ως έφηβοι/παιδιά παρακολουθούσαν με περιέργια και εκτίμηση, αλλά και λίγο φόβο και απόσταση. Μνήμες από φεστιβάλ δρόμων και πάρκων, από δίσκους δυσεύρετους, από στίχους ακατανόητους, από πορείες αλληλεγγύης, από καταλήψεις και στέκια.

Πίσω στο 2012 για άλλη μια φορά. Η ιστορία της χώρας και του οικονομικού συστήματος οριακή. Οι στίχοι των συγκροτημάτων αυτών δίνουν αίσθηση προφητικών κειμένων δυστοπίας, κακών οιωνών για το τί θα ακολουθούσε σε μια κοινωνία καταστροφικής κατανάλωσης είκοσι χρόνια αργότερα. Χρησιμοποιώντας αυτό το πολύτιμο υλικό, η Κασετίνα βάζει στο ηχητικό της πλυντήριο στίχους, μουσικές και επιρροές για να ξαναπλησιάσει αυτά τα υπαρξιακά κομμάτια και να τους δώσει νέα ζωή πέρα από την εκάστοτε σκηνή στην οποία ανήκαν.

Επιστροφή στο όνειρο.

13.04.2012 ("Μεγάλη Παρασκευή")